26/08/2009 (week 35)

Voordat je het weet zit je ineens weer in een collegezaal, met een paar vellen papier voor je en een blad met vragen. Het feit dat ik niet eens meer wist hoe het vak heette zegt denk ik wel genoeg over het verloop van het tentamen.

Actuele Sociale Problemen is een sociologisch vak, en we weten allemaal dat sociologie niet bepaald mijn sterkste kant is. Tijdens het tentamen bedacht ik me dat er dingen werden gevraagd die ik gewoon zou moeten weten. Maar soms ben ik zo verdomde simpel. Politiek, het interesseert me gewoon geen reet. (Wat overigens een zin is die niet helemaal klopt, want ik zal niet ontkennen dat ik in sommige achterwerken uitermate geïnteresseerd ben.)

Er werd een vraag gesteld over iets met een "bureaucratisch overheidsapparaat". Zodra ik dat soort dingen lees haak ik af. Weet je waar het mis gaat? Bij het woord apparaat. Want een apparaat is in mijn hoofd iets anders dan wat hier bedoeld wordt. Bij mij ziet een bureaucratisch overheidsapparaat er als volgt uit: het is ongeveer even groot als een kopieer / print machine, maar het heeft veel meer knoppen. Deze knoppen hebben kleuren, vooral groen en oranje en lichten op wanneer ingeschakeld. En omdat het bureaucratisch is, staat er een bureau naast. Met zo'n voorstelling kun je een tentamen van sociologie onmogelijk maken.

Nog zo'n voorbeeld: een adviesorgaan. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe dat eruit ziet. Bij orgaan denk ik meer aan bloederige ingewanden, en een lever komt het meest in de buurt. Maar een adviesorgaan levert advies (althans dat zegt het woord). En als je advies wil, heb je een kwestie waarover je onzeker bent en meer informatie of duidelijkheid wilt verkrijgen. Dus een adviesorgaan moet goed kunnen luisteren. Dat zou dan weer betekenen dat het een oor is. Maar een oor kan niet praten, en om advies te kunnen geven moet het toch kunnen communiceren op een of andere manier. Ik zie iets boeddhistisch voor me. Een lever, met een oog (in het midden uiteraard) een oor en een mond. Hoe dat boeddhistisch is weet ik niet, maar dat ene oog doet het hem.

Maar het tentamen is voorbij. Bij de vraag waarom een bureaucratisch overheidsapparaat niet werkt, heb ik maar gewoon ingevuld dat apparaten niet kunnen handelen zoals noodzakelijk is. Want laten we wel wezen, een kopieerapparaat kan geen advies geven zoals een lever dat kan.

17/08/2009 (week 34)

Ik geloof dat ik iets heb gebroken. Niets ernstigs, maar het is wel een beetje beschadigd. Tegenwoordig kunnen we allemaal zelf doktertje spelen, dus ik heb gelijk maar even opgezocht hoe dat gaat met gipsen. Ik citeer:

"Bij botbreuken wordt vaak in de eerste fase een röntgenfoto gemaakt om te controleren of de botstukken nog wel goed op hun plaats zitten. Met gips worden de gebroken botstukken zo goed mogelijk op hun plaats gehouden. Nadat de breuk eventueel is rechtgezet, wordt het gips in principe eerst aangelegd als een spalk. Dit is nodig om de zwelling goed de ruimte te geven zodat de bloedsomloop in de arm of het been niet wordt belemmerd.

Zodra de zwelling is afgenomen kan, als dat nodig is, het gips helemaal rondom gemaakt worden en in een latere fase (bij een breuk aan het been) worden uitgebreid tot loopgips.

Vooral breuken waarbij de botstukken niet of slechts weinig van hun plaats zijn gegaan, komen in aanmerking voor gips." ( bron)

Qua omschrijving kom ik helemaal in aanmerking voor gips, alleen de plaats is zo lastig te gipsen. Maar men zegt dat een gebroken hart met tijd wel weer heelt.
|

06/08/2009 (week 32?)

Mijn leven is net een soap momenteel. Het begon als een karikatuur. Een gesprek met twee mensen met een fantastisch accent. We hadden het over buschauffeurs, de omgeving, de zon en de schaduw. En elke uitspraak van hun kant ging gepaard met "nooouuuw", en zo nu en dan een "ööööw". Het gesprek was prima, maar het was zo moeilijk om mijn lach in te houden.

De soap nam echter een meer serieuze wending toen ik een vuurwapen hoorde afgaan. Of althans, dat denk ik. Ik heb nog nooit zeker weten een vuurwapen horen afgaan, behalve op tv, maar ik kan me voorstellen dat het in het echt zou klinken zoals de ene nacht. Ik heb niet uit mijn raam gekeken, want stel dat ik iets zou zien wat ik niet mocht zien? Details durf ik dan ook niet te geven. Geen plaats, geen tijd, geen datum. Ik weet in ieder geval dat ik wakker werd van hysterisch geschreeuw en de geluiden die ik ervan verdenk gunshots te zijn. Maar het vreemde was dat er daarna niks gebeurde. Geschreeuw, meerdere malen een afgaand pistool, meer geschreeuw, meer schoten. Stilte. Geen sirene, geen paniek. Met mijn slaperige hoofd bedacht ik me: moeten we dit dan maar accepteren? Ik durfde niet te kijken wat er aan de hand was, en kennelijk dacht iedereen hetzelfde, want er gebeurde niks.

En de avond na mijn vuurwapen ervaring werd er hier voor de deur iemand gearresteerd. De banden van zijn rijdende auto werden door de politie lek geschoten en toen doken ze er bovenop. Niet voor niets in Arnhem een van de meeste criminele steden. Overigens staan we ook op de derde plaats ofzo met meest omgebrachte mensen. Was ik daar die ene nacht stiekem getuige van? En is de dader voor mijn huis opgepakt later die dag? Joost mag het weten. Dus Joost, laat je het even weten?

En nu is het zomerstop. Ik moet wachten. Met de ergste cliffhanger ooit. Een tranentrekker. Het is afwachten. Hoe gaat het aflopen? Wat zal het antwoord zijn? Wat is de uitkomst? Hoe gaat het verder? Ik kom er vanzelf wel achter en ik hou van happy endings. Als dat het geval is, zul je vast ook wel een keer de uitkomst van mijn zomerstop horen.
|

26/07/2009 (week 30)

Ik werk, jij werkt, wij werken.

23/07/2009 (week 30)

Waar ging het mis met bloggen vorige week? Ik zal het op de kaart laten zien:

Dáár ging het mis. Het begon in Sandy, want Londen heb ik (behalve het vliegveld waar ik na 3 uur vertraging arriveerde) nooit gezien. Maar ze hadden wel lekkere taart in Sandy. En drie katten die smeekten om knuffels. Screw London! Toen waren we per ongeluk in Leicester. Mijn favo snooker speler komt uit Leicester, dus ik vond het wel tof. Maar mijn enthousiasme werd niet gedeeld, wegens verdwalen. Uiteindelijk eindigden we in Birmingham, waar we home made ijs hebben gegeten en van het uitzicht genoten. De volgende dag mochten we boogschieten. Hoe cool! Als Robin Hood nog zou leven zou hij trots op me zijn, ik heb namelijk een nep konijntje geraakt.

Oh ja, eind dit jaar ga ik weer terug naar Engeland. Ik heb in lange tijd niet meer zo genoten als deze paar dagen :) Brits do it better?
|

12/07/2009 (week 28)

Wegens gebrek aan tijd deze week heb ik geen blog kunnen schrijven (twee operaties voor huisdieren, drie dagen gewerkt, super gezellige BBQ vandaag. Hele vreemde week, die voor mijn gevoel heel lang duurde!)

Dus bij deze een youtube filmpje. Je moet toch wat?! Het filmpje komt uit een van mijn favo series: How I met you mother. Een man blijkt terug in de tijd en verteld zijn kinderen hoe hij hun moeder heeft ontmoet. Het leuke aan deze serie is dat het oneindig lang kan doorgaan. Je hebt namelijk geen idee wie hun moeder is. In deze aflevering heeft hoofdpersoon Ted een vrouw ontmoet waarmee hij heel graag uit wil. Ze blijft echter nee zeggen en verteld dat ze nooit tijd heeft, en dus regelt Ted een date van twee minuten. Precies even lang als haar pauze van werk. Cute cute cute. Dez likes!

(voor wie het zich afvraagt: de muziek op de achtergrond is Thirteen van Elliot Smith (alleen dan een cover). Fantastisch nummer. Zeker even naar luisteren!)
|

05/07/2009 (week 27)

Het afgelopen studiejaar is eigenlijk helemaal niet zo goed gegaan. Ik ben voor drie vakken gezakt, mijn laatste twee tentamens zijn bewust helemaal de mist in gegaan (lees: niet geleerd of niet komen opdagen) en ik heb nog een verslag dat ingeleverd moet worden, waar ik heel dit weekend aan zou zitten. Je voelt em al aankomen: dat is dus niet gebeurd.

Ik krijg het gewoon niet voor elkaar. Ik kan mezelf er niet toe zetten om aan de slag te gaan met mijn schoolwerk. Waarom is de vraag. Ik weet het niet. Ik vind de media zo ontzettend interessant en een toekomst in de media zie ik absoluut zitten. Maar al die onderzoeken die we voorgeschoteld krijgen, daar vind ik geen donder aan. Ik leer omdat ik tentamens moet halen, maar uit mezelf of voor de lol heb ik nog nooit een boek opengeslagen. Vorig jaar vervloekte ik nog luidruchtige huppelkutjes die een heel college aan het kletsen waren, nu mis ik er zelf meer dan me lief is. Waarom oh waarom?

Zou het niet zo moeten zijn dat als ik deze studie helemaal fantastisch vond dat ik met plezier aan het werk zou gaan? De middelbare school, daar doe je dingen verplicht. Daar moet je heen, daar krijg je vakken en stof opgedrongen. Gij moet en zult leren. Maar na de middelbare school mag je zelf kiezen wat je gaat doen. Wat je leuk vindt. Ik heb er ik weet niet hoe lang over gedaan om tot de keuze Communicatiewetenschap te komen en ik was er laaiend enthousiast over. Ook het eerste studiejaar vond ik fantastisch. Maar nu voel ik het gewoon niet. Ik zou wel aan de studie willen, maar er komt gewoon niks uit mijn handen, het lukt gewoon niet. Hoe ontzettend vreemd die tegenstrijdigheid ook klinkt. Is het een dipje zo aan het einde van het jaar? Speelt een van mijn hardnekkig "jeugdtrauma's" weer op? Of in het ergste geval: heb ik de verkeerde studie gekozen?

Ik zou niet weten wat ik anders zou willen doen. Op het asiel ben ik helemaal in mijn nopjes. Het enige vervelende vind ik het vroeg opstaan en de dagen dat je zestig konijnen na elkaar ziet (op een gegeven moment heb je wel genoeg konijnen gezien). Maar voor de rest is het voor mij heerlijk om daar te zijn. En inmiddels heb ik werk gevonden bij Burgers' Zoo. Ik heb weliswaar niks met de dieren te maken, maar de gedachte dat ik straks in een dierentuin werk, daar gaat mijn hartje ontiegelijk hard van kloppen (nu hopen dat het werk een beetje leuk is). Maar een opleiding met dieren? Ik weet het niet. Schrijven is altijd mijn passie geweest en dit wil ik in de toekomst blijven doen, en als het even kan voor mijn geld. Het praktische aspect van de studie journalistiek spreekt me aan, maar de opleiding werd me afgeraden wegens gebrek aan interesse voor het nieuws. Dat is ook precies de reden dat ik niet eens zou worden toegelaten op de studie.

Overigens heb ik nu geen wilde plannen om met mijn studie te stoppen. Dat zou stom zijn. Aankomend jaar is mijn derde jaar, en dus het jaar dat ik mijn bachelor haal. Als alles goed gaat tenminste. Ik denk ook niet dat nu de tijd is om rare beslissingen te maken. Misschien is het inderdaad wel een eindejaars dipje. Zit ik september weer vol energie. Ik weet het niet, ik hoop het wel. Want om te bekennen vind ik deze twijfelende bui heel eng. Want als dit niet de studie voor mij is, wat dan wel? Is er �berhaupt een studie waar ik wel met plezier aan zou zitten? Of is het juist heel normaal dat ik niet met plezier aan mijn huiswerk zit? Want dat zou ik eigenlijk wel heel graag willen.

Ik was niet van plan om deze blog te schrijven, ik was gister al met een andere begonnen (zie, creatief schrijven doe ik wel enigzins op tijd). De zojuist beschreven twijfels borrelde bij me op nadat ik nog eens diep zuchtte omdat ik wederom een dag verspild heb. Eigenlijk zoek ik maar een ding: morele steun. Dus, lotgenoten: meldt u! Mensen met fantastisch wijze uitspraken: ik wil het graag horen! Oude heksen met een glazen bol die mijn toekomst kunnen zien: bel me! Mailen mag ook. Je mag zelfs aan de deur komen, maar ik kan niet garanderen dat ik je ook binnenlaat. Oude heksen zien er namelijk niet verschrikkelijk betrouwbaar uit. Iedereen die ook maar iets te zeggen heeft: spreek!
|